Ocağımıza göz diktiler
soL (İzmir) Köy kahvesi önünde toplanan köylüler, traktörlerle sloganlar atarak, taş ocaklarının bulunduğu alana gitti. Yağcılar köyü sakinlerine çevre köylerden gelenler de destek verdi.
Taş ocakları önünde köylüler adına bir açıklama yapan avukat Şehrazat Mercan, “Yağcılar köyünün talan edilmemesi, ormanların birinci derece doğal sit alanı olarak kalması amacıyla toplandıklarını” söyledi. Alanın, Çeşme Karaburun yarımadasının son ormanları olduğunu ifade eden Mercan, 1995’te alınan 1. derece doğal sit alanı kararıyla bölgedeki taş ocaklarının kapatıldığını hatırlattı. Mercan, 2005–2006 yılında çıkartılan Maden Yasası, Maden Faaliyetleri İzin Yönetmeliği’nin koyduğu hükümlerle taş ocaklarının yeniden açılmak istediğini belirterek, sözlerini şunları söyledi: “Madenci firmalar tarafından açılan davalarla, sit alanının derecesinin düşürülmesine çalışılsa da Danıştay 6. Dairesi alanın birinci derece sit alanı olduğuna karar verdi. Son bir iki aylık süreçte, tüm itirazlarımıza ve başvurularımıza rağmen, İzmir Valiliği ve İzmir Çevre ve Orman İl Müdürlüğü, Karayolları 2. Şube Müdürlüğünün otoyol sınırına bin metreden yakınında bu tür tesislerin yapılmasına muvafakatinin bulunmadığı yönündeki görüşüne rağmen, otoyola 200–300 metre yakınlıkta BEMAŞ AŞ’ye yer teslimi yapıp ağaçların kesilmesine izin vererek, birinci derece doğal sit alanındaki ormanın yok edilmesine olanak sağlamıştır. Eylemlerimize devam edeceğiz. Taş ocaklarını açtırmayacağız.”
Yağcılar köyü muhtarı Çetin Balkan ise yaptığı konuşmada kanunlar çerçevesinde haklarını aramaya devam edeceklerini belirterek, 2000’den beri başlattıkları mücadelelerini sürdüreceklerini ifade etti.
Mücadele yeni değil
Birinci derece doğal SİT alanı olan İzmir’in Urla İlçesi Yağcılar Köyü’nün sıkıntısı, 1995 yılında bölgeye kurulan 3 taş ocağı ile başladı. Yerleşim alanlarına çok yakın mesafede kurulan ocaklar, köyü toz içinde bıraktı. Hlalkın sağlığını ciddi anlamda tehdit eden taş ocakların yarattığı toz bulutları, zeytin ağaçlarının da kurumasına neden oldu. Taş ocakları faaliyeti kapsamında patlatılan dinamitler yüzünden korkan hayvanlar hastalandı, elektrik direkleri yıkıldı. Köylünün itirazları sonucu taş ocakları, 2001 yılında kapandı. Aynı yıl Urla Belediyesi, köyde 2 adet taş ocağı açmak için ruhsat aldı. Yağcılar Köylüleri bunun üzerine İzmir 4. İdare Mahkemesi’ne dava açtı. Bölgede yapılan inceleme sonucunda, “tarımcılığın olumsuz etkileneceği”ne karar verilerek yürütmeyi durdurma kararı verildi. Bu defa Dere Madencilik ve Bemaş Bet. Mamulleri ve İnşaat Mazemeleri Madencilik AŞ, 5 ayrı alanda taş ocağı tesisi kurmak için ruhsat aldı.